Τι είναι το Γαλβάνισμα

  • Home

Ο ορισμός του γαλβανίσματος εν θερμώ (HDG), είναι η διαδικασία εμβάπτισης του κατασκευασμένου χάλυβα σε δεξαμενή που περιέχει λιωμένο ψευδάργυρο μετά τη χημική επεξεργασία του χάλυβα. Η διαδικασία είναι εγγενώς απλή, γεγονός που παρέχει ένα σαφές πλεονέκτημα έναντι άλλων μεθόδων προστασίας από τη διάβρωση. Ενώ ο χάλυβας βρίσκεται στο καζάνι, ο σίδηρος του χάλυβα αντιδρά μεταλλουργικά με το λιωμένο ψευδάργυρο για να σχηματίσει μια στενά συνδεδεμένη επικάλυψη κράματος που παρέχει ανώτερη αντιδιαβρωτική προστασία στο χάλυβα.

Γενικές Πληροφορίες

Οι πληροφορίες σε όλη την παρούσα ενότητα σχετικά με την ανθεκτικότητα, τη μακροζωία, το κόστος και τη βιωσιμότητα ισχύουν μόνο για το γαλβάνισμα εν θερμώ (που συνήθως αναφέρεται ως γαλβάνισμα κατά παρτίδα, γενικό γαλβάνισμα ή γαλβάνισμα μετά την επεξεργασία). Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι δεν είναι όλες οι επιστρώσεις ψευδαργύρου ίδιες- συνεπώς, η εφαρμογή τυχόν πληροφοριών που παρέχονται σχετικά με το γαλβάνισμα εν θερμώ σε άλλες επιστρώσεις ψευδαργύρου δεν είναι ακριβής ούτε συνιστάται.

  • Χρήσεις / Ανθεκτικότητα
  • Μακροζωία & Βιωσιμότητα
  • Κόστος Γαλβανισμού

Για να κατανοηθεί η διαδικασία θερμού γαλβανισμού & η εξέλιξή, έχει νόημα να ανατρέξει κανείς στην αρχή, η οποία χρονολογείται από το 79 μ.Χ.

79
Ξεκίνησε η καταγραφή της χρήσης ψευδαργύρου στις κατασκευές, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί η απαρχή του γαλβανίσματος.
1742
Η πρώτη καταγεγραμμένη ιστορικά στιγμή του γαλβανίσματος εντοπίζεται όταν ο P.J. Malouin, ένας Γάλλος χημικός, παρουσίασε στη Βασιλική Ακαδημία Επιστημών διάφορα πειράματα που αφορούσαν την επικάλυψη σιδήρου με λιωμένο ψευδάργυρο.
1772
Ο Luigi Galvani, ο πατέρας του γαλβανίσματος, ανακάλυψε την ηλεκτροχημική διαδικασία που λαμβάνει χώρα μεταξύ των μετάλλων κατά τη διάρκεια ενός πειράματος με βατραχοπόδαρα.
1801
Ο Alessandro Volta διεύρυνε την έρευνα για το γαλβάνισμα όταν ανακάλυψε το ηλεκτροδυναμικό μεταξύ δύο μετάλλων, δημιουργώντας ένα κύτταρο διάβρωσης.
1829
Ο Michael Faraday ανακάλυψε τη λειτουργία του θυσιαζόμενου ψευδαργύρου κατά τη διάρκεια ενός πειράματος που περιλάμβανε ψευδάργυρο, αλμυρό νερό και καρφιά.
1837
Ο Γάλλος μηχανικός Stanislaus TranquilleModeste Sorel πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την πρώιμη διαδικασία γαλβανίσματος.
1850
Η βρετανική βιομηχανία γαλβανίσματος κατανάλωνε 10.000 τόνους ψευδαργύρου ετησίως για την παραγωγή γαλβανισμένου χάλυβα.
1870
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με μικρή καθυστέρηση, άνοιξαν την πρώτη τους μονάδα γαλβανίσματος. Εκείνη την εποχή, ο χάλυβας βυθιζόταν με το χέρι στο λουτρό ψευδαργύρου.
2000
Οι εξελίξεις στη μεταλλουργία και την τεχνολογία των κλιβάνων βελτιώνουν την αποδοτικότητα της διαδικασίας και τη βιωσιμότητα.

To Γαλβάνισμα Σήμερα...

...Περισσότεροι από 600.000 τόνοι ψευδαργύρου καταναλώνονται ετησίως στη Βόρεια Αμερική για την παραγωγή γαλβανισμένου εν θερμώ χάλυβα, 200.000 τόνοι για τη διαδικασία μετά την επεξεργασία (batch) και 400.000 τόνοι για τη διαδικασία συνεχούς γαλβανίσματος. Το γαλβάνισμα συναντάται σχεδόν σε κάθε σημαντική εφαρμογή και βιομηχανία όπου χρησιμοποιείται σίδηρος ή χάλυβας. Οι βιομηχανίες κοινής ωφέλειας, χημικών διεργασιών, χαρτοπολτού και χαρτιού, αυτοκινητοβιομηχανίας και μεταφορών, για να αναφέρουμε μόνο μερικές, έχουν ιστορικά κάνει εκτεταμένη χρήση του γαλβανίσματος για τον έλεγχο της διάβρωσης. Συνεχίζουν να το κάνουν και σήμερα. Το γαλβάνισμα εν θερμώ έχει μια αποδεδειγμένη και αυξανόμενη ιστορία επιτυχίας σε μυριάδες εφαρμογές παγκοσμίως.